Blue Dragon

Blue Dragon is op dit moment nog steeds de best verkochte Xbox 360 game aller tijden in Japan. Dit is niet zo gek omdat er drie Japanse legendes meewerkten aan de game (Sakaguchi, geestelijk vader van Final Fantasy, Toriyama, designer van Dragon Ball Z en Uematsu, composer van Final Fantasy soundtracks). De hele game is een combinatie van old skool Final Fantasy en Dragon Quest games en voelt vanaf de eerste minuut al lekker vertrouwd aan. Het verhaal begint met een aanval op het dorp van hoofdrolspeler Shu, hij heeft echter een plannetje om de grote vijand die periodiek aanvalt te verslaan. Vanaf dit moment begint het verhaal en, wie had dat verwacht, er sluiten meer mensen aan die allemaal dezelfde vijand hebben! Het verhaal is an sich niet zo bijzonder, maar wordt best leuk verteld en de game wordt gepresenteerd met toffe kleuren en een goeie soundtrack. Qua gameplay is het, zoals eerder vermeld, lekker bekend maar heeft toch zijn eigen karakter dankzij de schaduwen die voor jou aanvallen. Je hebt zelf geen zwaard in de hand nee, jouw schaduw is een groot wezen dat je helpt in de gevechten.

Ik ben op dit moment zo'n zes uur onderweg en heb al van alles mee gemaakt, de vaart zit er lekker in. Het leuke in Blue Dragon is dat je de vijanden die je moet verslaan ook tegen elkaar kunt laten vechten. Hierdoor word je soms geholpen door de vijand terwijl je wel de volledige ervaringspunten krijgt! Naast de gewone ervaringspunten om sterker te worden krijg je ook speciale punten die gebruikt worden om je klasse te verhogen. Een klasse 5 tovenaar kan betere magie gebruiken dan een klasse 2 tovenaar bijvoorbeeld. Je hebt de keuze uit flink wat verschillende 'beroepen' en aan jou de keuze om je te specialiseren of juist een globaal getraind personage te creëeren. Keuzes keuzes...Al met al ben ik op dit moment meer dan tevreden met deze game. Het is lang niet de topper die games als FFVII en Chrono Trigger zijn, maar opzeker vermakelijk. Leuk genoeg om de koude dagen in de Kerstvakantie te vullen! Het enige minpunt is eigenlijk Maro, een vreemd wezen met een té irritante stem. Oh, en het is natuurlijk vreemd dat je niet in een ravijn kan storten als er geen hekjes staan...

Final Fantasy Dissidia komt naar het Westen

Goed nieuws voor alle Final Fantasy fans! De spin-off Dissidia (vandaag uitgekomen in Japan) komt ook naar het Westen. Square-Enix heeft laten weten dat de game in ieder geval een Amerikaanse release krijgt en waarschijnlijk betekent dat ook dat er een Europese release komt. Exacte data zijn niet bekend, maar '2009' is specifiek genoeg op dit moment.

Final Fantasy Dissidia is een game waarmee Square-Enix het 20-jarig bestaan van Final Fantasy viert en het behandelt de eeuwenoude strijd tussen licht en donker, goed en slecht, Cosmos en Chaos. De game vertelt het verhaal over de balans die verstoort is als Choas sterker wordt. Tijd voor Cosmos om daar wat aan te doen. Met de hulp van zo'n beetje alle goedzakken uit eerdere Final Fantasy delen neemt ze het op tegen zo'n beetje alle bad-guys uit eerdere Final Fantasy delen. De gevechten zijn één-op-één in de vorm van een vechtgame, check de gameplay maar in één van de filmpjes verderop.

Afro Samurai

Ik heb stiekem een beetje een afkeer gekregen van ninja-games. Niet dat ninja's niet tof zijn (ze zijn toffer dan piraten), maar ninja-games zijn over het algemeen te moeilijk voor me... Toch is er weer een ninja-game waarin ik geïnteresseerd ben: Afro Samurai.De game spreekt me aan om verschillende redenen. Allereerst is de grafische stijl prachtig, pastel-cell-shading heerst! Prince of Persia deed het begin deze maand ook en Afro Samurai doet het weer en minstens net zo mooi. Ten tweede is het idee hilarisch, een neger die in Japan ninja's doormidden hakt met een hoeveelheid bloed waar Kill Bill jaloers op zou worden. Tot slot is er de HipHop soundtrack die door de RZA (Wu-Tang Clan) geproduceerd wordt en het feit dat Samuel L. Jackson de stem van de hoofdpersoon vertolkt. Het enige dat nog ontbreekt zijn positieve woorden over de gameplay. Gelukkig helpt Eurogamer daarmee want ze hebben een hands-on staan.In deze hands-on kunnen we lezen over de oorsprong van de game (anime) en het verhaal (zoek de moordenaar van je vader), maar het gaat mij om het stukje over de gameplay. Qua opzet is Afro Samurai gelijk aan Ninja Gaiden en Devil May Cry, maar dan toegankelijk voor iedereen. Niet zo overdreven moeilijk dus! Goed nieuws dus voor Afro Samurai, hij komt op mijn wanted-lijstje te staan. Daarbij komt ook nog eens dat er een 'focus-mode' in de game zit waarbij het scherm op zwart-wit gaat en je in slow motion vrolijk om je heen kunt hakken. Het klinkt echt onwijs goed als je het mij vraagt :D

Afro Samurai moet het eerste kwartaal van 2009 in de winkels liggen voor PS3 en Xbox 360.

Prince of Persia

De Prins van Perzië is aan zijn zoveelste incarnatie bezig, na de 2D games in het zwart-wit tijdperk kwam er kleur, 3D en een trilogie over zand. De nieuwste Prince of Persia gaat over een zwarte substantie dat de wereld langzaam opslokt; corruption. Aan jou de taak om met Elika, de nieuwste chick van de prins, de vijanden te verslaan en zo het zwarte goedje te stoppen. Uiteindelijk komt het een beetje neer op een goed vs. slecht verhaal zoals we vaker gezien en gehoord hebben.

De opzet van de game is vrij simpel, je begint in de tempel wat tevens de centrale hub is voor de game. Van hier uit kun je naar vier verschillende gebieden in de wereld die zelf ook weer onderverdeeld zijn in gebieden. In totaal zijn er op deze manier 24 'levels' om uit te spelen. Aan het eind van elke level zit een eindgevecht en na dit gevecht kun je het gebied helen. Zodra de gebieden weer schoon zijn is het tijd om Elika, die kracht verliest door het helen, weer aan te sterken door orbs te verzamelen. Bij een bepaald aantal orbs kun je in de tempel een kracht vrijspelen die je weer op weg helpt in het spel.
Het verschil in corrupted land en geheald land is onwijs groot, waar het eerst donker, grauw en duister is, is het na de heling kleurrijk vol met bloemetjes en planten. Dit heeft Ubisoft onwijs goed in elkaar geknutseld, Prince of Persia lijkt af en toe een levend schilderij zo mooi! De muziek sluit er bovendien ook nog eens perfect op aan en draagt veel bij aan de geweldige sfeer van de game.

De gameplay is opgedeeld in twee delen, je hebt het platforming gedeelte (de weg naar de eindbaas en het verzamelen van de orbs) en het vecht-gedeelte (de gevechten met de eindbazen). De gevechten zijn altijd één op één waarbij je Elika als een soort joker kunt inzetten voor speciale aanvallen. De gevechten vind ik persoonlijk niet zo heel interessant, ik speel PoP vooral voor het platforming en ik kan niet anders dan zeggen dat dit heerlijk is in deze game. Na wat oefening hop je binnen een minuut van platform naar platform via wat palen en smalle richels. De levels zijn ook lekker gevarieerd, zowel qua gameplay als qua uiterlijk! Het tofste in de game is overigens het verzamelen van de orbs, net als in Crackdown zie je ze soms liggen maar is het de truc om er te geraken. Ik weet niet of ik alle 1001 orbs kan verzamelen, maar ik sta op 744 op dit moment, het zou zomaar kunnen dus...
Zoals je waarschijnlijk wel kunt lezen ben ik erg enthousiast over de game. Zijn er dan geen minpunten aan de game? Natuurlijk wel! Net als in voorgaande Prince of Persia delen is het af en toe niet helemaal duidelijk waar je nu wel en niet heen kunt springen waardoor je soms een flinke afgrond in springt. Ook vind ik de gevechten soms een beetje vervelend, maar overall gezien is Prince of Persia toch zeker een Game of the Year kandidaat? Of de game er ook met deze titel vandoor gaat lees je het weekend voor Kerst!

Game of the Forever

Dit weekend kreeg ik Chrono Trigger voor de Nintendo DS binnen van VGP en gisteravond kon ik 'm eindelijk spelen. Zodra de eerste muziekjes uit de speakers kwamen kreeg ik weer kippenvel. Het eerste uur was ook weer een feest van herkenning, het wakker worden in je eigen bed, de Millenial Fair en Marle die tegen je opbotst onder Leene's Bell. Alles is zo vertrouwd en voelt zo goed, alsof je weer terug bent bij je ex, maar dan zonder al het gezeur.

De eerste keer dat ik Chrono Trigger speelde was in 1995, vier woningen terug. Ik huurde de game bij videotheek 'De Botter' inclusief import-converter (hij verscheen niet in Europa). Kopen was geen optie aangezien de game toen ruim 220 gulden kostte (exclusief de converter) en ik dat toen simpelweg niet had voor games. Wekenlang heb ik vanuit bed gespeeld en ik beleefde de mooiste avonturen ooit in een videogame. Spanning, liefde, verraad, dood en vriendschap, Chrono Trigger heeft het allemaal en nu ga ik het weer allemaal beleven. Ondanks dat ik weet hoe het verhaal gaat weet ik zeker dat ik weer ruim 25 uur lang ga genieten van de beste game ooit gemaakt. Iedereen die de game heeft gekocht en nog nooit heeft gespeeld: veel plezier ermee! Iedereen die op voorhand al denkt 'kutgame': je hebt geen idee...

Fable II, The END

Ik heb zojuist Fable II uitgespeeld en het is één van de belangrijkste kandidaten voor de titel Roy-O-Rama's Game of the Year 2008! Er zitten wat minpuntjes in zoals de menustructuur en de framedrops, maar overall is het echt een geweldige ervaring. De sfeer, de muziek, de verhaalontwikkeling, alles straalt kunst uit. Veel niet-gamers zullen het waarschijnlijk niet begrijpen, maar een game als Fable doet echt wat met je. Het ontroert en zet je aan het denken. Wat is goed, wat is slecht, mag ik kiezen voor geld als ik daarmee talloze mensen kwets? Ethische vragen waar we in de echte wereld ook mee kampen... Maar goed, ik zal er niet al te veel op ingaan, dat is niet nodig :D Ik hou het op een simpel eindcijfer om aan te tonen hoe goed Fable II is:

9.5

Scene it? Box Office Smash!

Op de PlayStation consoles is de Buzz-reeks een populaire serie. Buzz is een quiz-game waarin je met behulp van een speciale controller, de Buzzer, antwoorden geeft op de vragen die gesteld worden. Microsoft zag dit succes en kwam met Scene it? Lights Camera Action!, een Buzz kloon, maar dan gericht op filmvragen. Eind dit jaar komt het vervolg van Scene it?! uit en deze krijgt als subtitel de naam Box Office Smash. Of die titel ook van toepassing gaat zijn moet nog blijken, maar Roy-O-Rama bekijkt alvast een exclusieve preview die we van Microsoft kregen.

Het eerste dat opvalt is het gebruik van de Xbox Avatars in de game. Avatars zijn figuren die je zelf kunt maken op de Xbox 360 en jou icoontje worden op Xbox Live. Hiermee is een van de minpunten aan de eerste Scene it? meteen opgelost: de game is nu persoonlijk voor iedereen en je bent niet meer simpelweg een kleurtje. In de demo van Scene it? BOS kun je kiezen uit een aantal standaard poppetjes, maar in de officiële game komt natuurlijk je eigen Avatar daar te staan.Scene it? is zoals gezegd gericht op filmvragen en dat verandert met BOS niet. Er zijn gelukkig wel een flink aantal manieren waarop de vragen gesteld worden. Zo is er een ronde waarin je een filmfragment te zien krijgt en aan de hand van dit fragment vragen beantwoord (welke film, wie was de regisseur, hoe heet de hoofdrolspeler, etc). Deze ronde is echter vrij standaard en daarom zitten er ook andere soorten in gelukkig. De leukste is de ronde 'raad de film naar aanleiding van getekende beelden'. Je krijgt hier een scene uit de film gezien, maar dan in pixelart. Aan jou de taak om de film te raden.De derde en laatste manier van vragen stellen die ik in deze 'preview' zal behandelen is de kruiswoordpuzzel. Er verschijnt een kruiswoordpuzzel op het scherm en op de horizontale plaatsen verschijnen woorden. Deze woorden vormen allemaal een hint voor het verticale woord dat de titel van een film is. Persoonlijk vond ik deze ronde niet te doen, het is lastig om te zien welke woorden er nou komen te staan omdat ze letter voor letter verschijnen, en om dan ook nog eens de bijbehorende film te raden... Pff!
Mijn algemene indruk van de game is gematigd positief, Scene it? blijft een leuke Buzz-kloon maar heeft als nadeel dat het enkel filmvragen zijn. Het gebruik van Avatars is echter een leuke toevoeging, net als de nieuw verzonnen rondes. Ook blijven de Buzzers echt fijn dankzij het d-pad dat in de grote knop verwerkt zit. Of ik de game ga kopen betwijfel ik overigens, ik hou het dan liever nog even op de eerste Scene it? waar ik nog flink wat achievements moet halen. Het wordt ook gewoon tijd dat er een Scene it? met algemene vragen komt zodat iedereen mee kan doen, en niet alleen de filmfreaks.

Lost Odyssey

Ik heb bijna Lost Odyssey uitgespeeld, mijn eerste RPG voor de Xbox 360. De game is gemaakt door Mistwalker en de geestelijk vaders van Final Fantasy hebben aan de game meegewerkt (o.a. Sakaguchi en Uematsu) en dat is duidelijk te merken; Lost Odyssey is een FF-kloon. Dit maakt overigens niet uit, het duurt namelijk nog wel even voordat we weer een echte Final Fantasy krijgen...
Maar goed, Lost Odyssey dus. De game vertelt het verhaal van Kaim, een onsterfelijke die al 1000 jaar leeft maar last heeft van geheugenverlies. Hij wordt op een missie gestuurd naar Grand Staff en komt daar nog een onsterfelijke tegen. Langzaam wordt duidelijk waar Grand Staff voor dient en wat er allemaal gebeurd is. Het verhaal is best goed en er zitten ook een aantal momenten in dat je even stil wordt omdat het allemaal zo emotioneel is.

De game zit grafisch zeer sterk in elkaar, er zijn momenten dat je niet doorhebt dat het filmpje afgelopen is en je weer terug in de game zit. Zo mooi is de game, zéker als je een HDTV hebt: De magische spreken van je personages spatten van het scherm af in een geweldig orgasme van primaire kleuren en je weet meteen weer waarom je 1200 euro hebt uitgegeven aan die TV... De soundtrack is, zoals je van Uematsu mag verwachten, ook erg goed en ik ben zeer benieuwd naar de tunes van de eindbaas en het eindfilmpje!

Qua gameplay is Lost Odyssey overigens wat ouderwetser dan Final Fantasy welke, vooral in XII natuurlijk, veel dynamischer is. In Lost Odyssey is het echt nog ouderwets turn-based en je geeft de commando's van je team dan ook allemaal tegelijk waarna iedereen aan zet komt, net als de vijand. Sommige spreuken duren wat langer dan anderen en dan moet je een beurt wachten, maar over het algemeen komt iedereen elke beurt één keer aan bod.
De gehele game door blijft Lost Odyssey overigens een game waarbij je je hoofd koel moet houden. Je kunt niet gemakkelijk overpowered raken namelijk door oneindig veel te levelen. Per gebied zit er namelijk een ingebouwd maximum aan je level en zodra je dit bereikt hebt krijg je nog maar één of twee experience points. Via bepaalde gebieden is dit wel te omzeilen, maar dan schiet je het doel van de game voorbij. Het is een mooie oplossing voor een probleem dat in veel RPG's terugkomt. De eindbazen zijn overigens ook altijd pittig, zeker de eerste keer dat je ze tegenkomt. Elke eindbaas heeft echter een speciale tactiek nodig waarbij je ze relatief simpel kunt verslaan, je moet alleen even uitzoeken wat die tactiek is...

Ik verwacht eind deze week de game helemaal uitgespeeld te hebben en ik kan niet wachten op de afloop van het verhaal! Na Lost Odyssey ga ik even niet aan een nieuwe game beginnen omdat de 24e Fable 2 voor de deur staat. Dit betekent dus dat ik achievements ga jagen uit oudere games zoals Rayman bijvoorbeeld. Ook RSV2, Crackdown en Guitar Hero komen weer uit de kast voor twee weken. Genoeg te gamen, economische crisis of niet...

Dragon Quest

Ik ben, naast een grote Mario fan, een enorme Square fan. Square bracht ons onder andere de Final Fantasy serie en de beste game aller tijde: Chrono Trigger. Een aantal jaar terug fuseerde Square met Enix, de grootste concurrent en maker van de Dragon Quest serie. Deze serie kende ik tot dan niet echt en het duurde tot Dragon Quest VIII op de PS2 voordat ik kennis maakte met de serie. VIII heb ik nooit uitgespeeld maar ik vond het wel een toffe game. Toen Square-Enix aankondigde dat ze IV, V en VI opnieuw gingen uitbrengen voor de Nintendo DS was ik dus ook wel redelijk positief, zeker omdat de DS eigenlijk een beetje vastgeroest begon te raken en ik enkel nog puzzel-achtige games als PicPic en TouchMaster speelde.

Nu IV (Chapters of the Chosen) in de winkels ligt en ik er ruim 10 uur op het zitten moet ik zeggen dat ik helemaal verslaafd ben. Het spel is opgebouwd in verschillende hoofdstukken waarin de personages voorgesteld worden. Na een aantal hoofdstukken wordt de hoofdpersoon geintroduceerd en dan komen alle verhaallijnen samen. Een erg toffe opzet! De DS-versie biedt overigens een extra hoofdstuk helemaal aan het einde van de game wat betekent dat de twee personen die het origineel op de NES hebben gespeeld ook wat nieuws voorgeschoteld krijgen.

Qua gameplay is Dragon Quest overigens erg old-skool en opzeker niet voor iedereen geschikt. De gevechten zijn turnbased en je ziet enkel de vijanden in beeld. Ook het menu en de manier van het selecteren van items en wapens voelt ouderwets aan, maar eigenlijk vind ik dat alleen maar fijn. De DS is een ideaal apparaatje voor dit soort games omdat je rustig de tijd kunt nemen voor alles.

Dragon Quest V en VI ga ik ook zeker spelen zodra ze uit zijn en ik ben extra benieuwd naar wat Square-Enix met het nieuwe IX gaat doen! Misschien dat ik voor die tijd VIII ook nog maar eens moet gaan uitspelen...

Pew Pew Pew!

De eerste Xbox Live Arcade-game die ik kocht was Geometry Wars, op aanraden van Maarten. Het is de 360-game die ik het meest gespeeld heb en het zal nog wel even duren voordat er eentje over dat aantal gespeelde dagen heen gaat (Catan haalt het waarschijnlijk wel). Maar goed, deze blog gaat niet over Geometry Wars, het gaat over haar opvolger, Geometry Wars 2!

GW2 gaat verder waar GW ophield, en voegt onwijs veel extra's toe. Allereerst bevat de game naast het bekende 'gewone' spel ook nog vijf andere modi: Deadline, King, Pacifism, Sequence en Waves, *klik* voor info over de verschillende opties. Bovendien zit er een multiplayer ingebakken! Nieuw aan GW2 is ook het multiplier systeem, voorheen kreeg je om de zoveel vijanden een verdubbelaar, nu kun je ze zelf verzamelen door de groene blokjes te pakken als je een vijand heb neergeschoten. Deze verdubbelaar telt ook gewoon lekker door, x500 is bijvoorbeeld geen uitzondering.
Het gaafste aan het spel is echter niet de hoeveelheid opties, de vernieuwde multiplier of de multiplayer, maar de achievements! Deze achievements zijn zo bij elkaar verzonnen dat je de game op een heel andere manier gaat spelen dan je verwacht, met als grootste voorbeeld: niet schieten. En dat terwijl het een shooter is! Briljante mensen daar bij Bizarre Creations! Het enige dat ik nu nog moet doen is beter worden zodat ik niet bij elke modi onderaan sta :(

Buzz!

Eindelijk is hij daar dan, dé game waarvoor je een PS3 moet gaan halen! Nee, het is niet God of War 3, en nee, het is ook niet Final Fantasy XIII. Het is Buzz! Een quizgame met buzzers.

Buzz kwam een aantal jaar geleden uit voor de PlayStation 2 en het was de ideale game om met een aantal vrienden te spelen, of ze nou gamen of niet, iedereen kan Buzz. De opzet is ook erg simpel: er worden op het scherm vragen gesteld en jij moet ze beantwoorden door op één van de vier gekleurde knoppen te drukken. Ook zit er een grote Buzz-knop op de controller, voor de 'wie is de snelste ronde'.

Op de PS2 was Buzz dus al een erg leuke game om te spelen. Op de PS3 is de game echter nog beter geworden. De graphics zijn niet bijzonder veel beter, en ook de vragen zijn niet super speciaal, maar je kunt nu zelf quizzen maken en online delen. Zelfs als je geen Buzz hebt is dit mogelijk via een website. Ik heb bijvoorbeeld al een quiz over mezelf gemaakt! Ook zijn er al quizzen verschenen over bijvoorbeeld FOK!games en de Bijbel. Erg tof, en ik heb Buzz zelf nog niet eens! Het is een beetje jammer dat ik eerst mijn TV ga kopen, anders was ik nu naar de winkel gerend voor een PS3 met Buzz. Nu moet ik helaas wachten tot ik uitgenodigd word voor een potje Buzz bij een vriendin van me...

Top 5 games die nooit zijn geweest

NeoGAF is een goede bron voor gamenieuws; er zitten veel Amerikanen en Japanners en op de een of andere manier horen zij het nieuws altijd eerder dan wij Europeanen. NeoGAF is echter niet alleen handig voor het nieuws, er zijn regelmatig 'gewone' leuke, interessante en grappige topics. Natuurlijk zijn vooral de VG Cats en andere photoshoptopics hilarisch, maar vooral de topics waardoor je gaat nadenken over gamen zijn tof. Meest recente 'nadenk'-topic is een topic over games die nooit zijn geweest. Het kan hier gaan om games die halverwege gecanceld zijn door de developer, of simpelweg nooit bestaan hebben.

In dat topic kwam ik onder andere de Chrono Trigger 3D remake tegen voor de PC die door een stel fans opgestart was. Nu vind ik dit voor Chrono Trigger niet zo'n goed idee, maar voor Final Fantasy VII natuurlijk wel! Een van de meest besproken games aller tijden, een van de beste Final Fantasies aller tijden, een van de mooiste game-ervaringen aller tijden. Een remake voor de PS3, waarin de game grafisch geupdate wordt naar deze tijd zou geweldig zijn. Alleen vrees ik dat die er nooit zal komen. De game staat daarom op één in mijn top 5 'games die nooit zijn geweest'.

De andere games in de lijst:

2) Kameo, GameCube
Toen Rare nog bij Nintendo zat hebben ze een aantal heel goede games gemaakt, denk aan Donkey Kong Country, Banjo en Killer Instinct. Met Kameo zouden ze hun toverkunsten op de GameCube laten zien en de vrolijke kleurtjes en de opzet van het gebruik van transformaties maakten van Kameo een potentiële topper. Rare ging echter naar Microsoft en Kameo verhuisde mee, ik heb toen speciaal voor Kameo een Xbox gekocht. Helaas kwam Kameo pas uit op de 360. Vier jaar te laat en ondanks dat het een toffe game was, was er niet veel over van de typische Rare-magie...

3) Super Mario RPG, SNES
Super Mario RPG is een van de laatste projecten van Square geweest voordat ze bij Nintendo weggingen. Het was een samenwerking met Nintendo waarbij het RPG-talent van Square gebruikt werd om dé held van Nintendo, Mario, een groots avontuur te laten beleven. De game verscheen in 1996 in Amerika, maar heeft Europa helaas nooit gehaald. Omdat ik in die tijd nog niet kon importeren heb ik de game in die periode niet gespeeld. Jaren later ben ik aan Super Mario RPG begonnen via een emulator op de PC, maar een groot deel van de magie is er simpelweg niet op de PC. Binnenkort krijgt Super Mario RPG echter een tweede kans op de Virtual Console van de Wii!

4) Mario 128, GameCube
Toen Nintendo de kracht van de GameCube aan de wereld liet zien deden ze dat aan de hand van een aantal techdemo's op SpaceWorld 2000. Een van de techdemo's was een zwaardvechtende Link (Zelda) maar de interessantste was natuurlijk de Mario 128 techdemo. Mario 128 moest de opvolger worden van het legendarische Mario 64 op de Nintendo 64. De game groeide echter uit tot Super Mario Sunshine, een platformer die boven een hoop concurrenten uitstak, maar wel de minste Mario van allemaal is.

5) Final Fantasy 64
Dit is geen grapje om het feit dat er talloze Final Fantasy-games zijn gemaakt door de jaren heen, maar de 64 staat gewoon voor het project Final Fantasy voor de Nintendo 64. Square is er ooit mee begonnen en de eerste beelden laten een scene uit FFVI zien, maar dan in 3D met behulp van de Nintendo 64 hardware (toen nog Ultra 64 genaamd). Ik was meteen verkocht, mijn Final Fantasy, in 3D. Hoe gaaf was dat! Later switchte Square echter naar Sony en er verscheen geen Final Fantasy 64.

Alle vijf de games uit dit lijstje hadden/hebben de potentie om uit te groeien tot een van mijn favoriete games. Helaas mocht het dus niet zo zijn, maar niet getreurd, er zijn zoveel andere goede games uitgekomen dat we niet te lang stil moeten blijven staan bij wat we hadden kunnen hebben, maar bij wat we wel hebben. Koester die mooie ervaringen, in games en in het leven.

Een beetje buiten lopen

Ik heb nu een aantal dagen GTA IV in m'n bezit en ik maak lekker progressie in de singleplayer. Er zijn intussen twee Russische gasten dood en mijn volgende missie is de derde omleggen samen met Jacob, de neger. Ik vond het echter tijd om eens de multiplayer aan de tand te voelen, maar dan niet MP met doel, nee de free mode. Samen met Maarten dus een game opgezet en hier een beetje lopen kutten. Het voordeel van online multiplayer is dat de hele map vrij is, je kunt overal naartoe. In het begin hebben we een beetje rondgehangen in Central Park om vervolgens te proberen om 10 voertuigen op te blazen in 10 seconden, helaas haal je geen achievements in (deze) online multiplayer mode...

Naja, een stukje varen dan maar! We pakten de boot naar het Vrijheidsbeeld en terwijl ik die kapot probeerde te schieten voer Maarten verder naar het vliegveld om een helikopter te regelen waarmee ik weer opgehaald zou worden. Eenmaal in de heli zijn we naar het Empire State Building gevlogen waar we er allebei tegelijk uitsprongen. De heli was stuk en ontplofte en wij deden niet veel later de eindscène uit King Kong na...

In totaal hebben we bijna twee uur zitten spelen, zonder doel. Gewoon een beetje buiten gelopen en onzin uitgehaald in een digitale replica van New York. Zoveel fun met niets doen, geweldig! Een compliment aan Rockstar, ik kan me nu eindelijk vinden in de reviews die zeggen dat de minpunten (pop-up!!) te verwaarlozen zijn. GTA IV is gewoon gaaf!

Slapeloosheid...

I can't sleep, something's all over me
Greasy, insomnia please release me
And let me dream about making mad love on the heath
Tearing off tights with my teeth
But there's no relief I'm wide awake in my kitchen
It's dark and I'm lonely
Oh, if I could only get some sleep
Creeky noises make my skin creep
I need to get some sleep
I can't get no sleep....

Heerlijk nummer van Faithless, een klassieker zelfs, maar wel helaas van toepassing op mij afgelopen nacht. Ik weet niet hoe het kwam, maar toen ik eenmaal in bed lag was ik klaar wakker. En dat terwijl ik er voor twaalven al in lag omdat ik moe was? Ik heb verder ook niets bijzonders gedaan, overdag op een terras in Leiden gezeten en 's avonds zitten gamen bij een vriend van me. Eenmaal thuisgekomen een rondje internet gedaan en toen naar bed, doodmoe. Na mijn standaard PicPic puzzels de DS, radio en mijn licht uitgedaan en hup, in de foetus houding met m'n oogjes dicht. Normaal slaap ik dan binnen 10 minuutjes wel, maar nu was er een half uur voorbij en sliep ik nog niet... Vreemd!
Nou, even de muziek weer aanzetten dan en van positie veranderen. Weer een half uur verder, en nog steeds wakker. Natuurlijk kreeg ik ondertussen ook onwijs dorst, dus dan maar even wat water drinken.
Nadat mijn dorst gelest was en ik weer in bed lag ging er weer drie kwartier voorbij voordat ik er genoeg van had en mijn DS maar weer aangezet heb. In PicPic en Slitherlink had ik overigens geen zin, voor het eerst sinds ik mijn R4 heb ging ik dus maar iets anders doen. Even scrollen door de lijst en kijk, TouchMaster, die scheen wel leuk te zijn.

*klik*

Zo hey, wat veel verschillende spelletjes! Er zijn allemaal verschillende spelletjes verdeeld in verschillende categoriën als kaarten of behendigheid. Terwijl ik aan het spelen was kwamen de goede herinneringen aan Photoplay weer boven, een groot aantal van de kaartspelletjes speelde ik op de camping daar ook al op. De drie leukste spelletjes zijn 3 Peak Deluxe, Target 21 en Mahki. Vooral in Target 21 is veeeel tijd gaan zitten!


Het was ondertussen alweer half 5 in de nacht en eindelijk begonnen mijn ogen steeds meer dicht te vallen. Hup DS uit en draaien naar de linkerkant van mijn bed. Daar ben ik vrij snel in slaap gevallen gelukkig. Helaas werd ik wel om 10 uur alweer wakker...

Final Fantasy VII rrrrremake!

Er zijn altijd een hoop aankomende games die interessant zijn om te volgen omdat je ze wilt spelen. Voor mij zijn dat op dit moment vooral Final Fantasy XIII, God of War III, Fable 2 en euh, GTA IV ( ;( ). Er is echter één game die ik liever wil spelen dan al deze games: Final Fantasy VII remake voor de PlayStation 3. Het grote probleem van deze game is dat hij officieel niet in ontwikkeling is. Het enige dat Square-Enix ons heeft laten zien was een techdemo waarin getoond werd waar de PS3 allemaal toe in staat is... Heel veel als je het filmpje bekijkt...

Sinds het filmpje getoond werd (E3 2005 alweer) duiken er her en der geruchten op dat de game toch wel uit gaat komen. Ik ga er niet van uit, maar hoop er wel op. Final Fantasy VII verdient het gewoon, want als je de originele game nu weer wilt gaan spelen is dat bijna niet te doen omdat PSOne games tegenwoordig te lelijk voor woorden zijn. Wat dat betreft zijn oude SNES games beter verjaard, Chrono Trigger ziet er nu nog steeds erg goed uit, en daar wil ik dan bijvoorbeeld geen remake van. Het nieuwste 'gerucht' omtrent een release van FFVII was een topic op NeoGAF, een user had gezien dat 1Up een releasedatum heeft staan voor de game. Dit klopt uiteraard niet, maar bij elk 'gerucht' wordt mijn hoop toch weer een beetje gevoed. Help je mee hopen op de FFVII remake?

Wii Fit

Vandaag heb ik Nintendo's nieuwe millionseller gekocht: Wii Fit. Met Wii Fit kun je niet alleen leuke, sportieve spelletjes spelen, maar je traint ondertussen ook nog je balans en het zou er voor moeten zorgen dat je fysiek wat gezonder wordt. Of dat daadwerkelijk ook allemaal gaat gebeuren is nog maar de vraag, maar na een sessie van een half uur heb ik het toch behoorlijk warm gekregen...

Voordat we echter de inhoud van de game gaan bespreken kijken we eerst wat je voor de 89,95 euro (adviesprijs) allemaal krijgt. Wii Fit wordt geleverd in een vrij grote doos omdat de game een meegeleverde accessoire krijgt; het Wii Balance Board.

Op de doos staan de gebruikelijke waarschuwingen (niet laten vallen enzo), maar je kunt er ook een sticker van de Nederlandse hartstichting op vinden. Deze sticker vertelt je dat Wii Fit past in een gezonde levensstijl. Sales + 10 dus, want letten op je gezondheid is hip tegenwoordig.
Als je de doos eenmaal hebt opengemaakt zie je de inhoud: de game, de handleiding, vier penlite batterijen en het Balance Board. Alles zit netjes verpakt zoals je gewend bent van Nintendo.
Voordat je het Balance Board kunt gebruiken moet je het eerst aanmelden bij de Wii. Om dit te doen start je de game op de normale manier, met de Wiimote. Zodra de game dan is opgestart vraagt hij je om op de sync-knoppen te drukken waarna het Balance Board en de Wii elkaar gaan zoeken. Binnen een halve minuut heb je het Balance Board aangemeld en krijg je de introductie te zien.
Je kiest je Mii en Wii Fit vraagt je wat gegevens in te vullen, leeftijd, lengte, etc. Dan word je gewogen en berekent de game jou BMI (body-mass index, gewicht (kg)/lengte^2(m) ). Oh oh, te hoog! Tijd om er iets aan te doen, en Wii Fit gaat me helpen...
Vanaf het begin zijn er zo'n 16 oefeningen te doen. Deze oefeningen zijn verdeeld in vier categoriën: Yoga, Spieren, Balans en Aerobics. Als je verder komt in het spel, wat betekent dat je genoeg minuten traint, speel je meer oefeningen vrij. De verschillende oefeningen zijn leuk om te doen en na een half uurtje spelen heb je stiekem toch wel door dat je echt lichamelijk jezelf inspant. Een half uur naar in de sportschool is nog altijd vermoeiender, maar het is beter dan onderuit gezakt op de bank enkel je duimen bewegen zoals je bij de meeste games doet. Het leuke van Wii Fit is ook het gebruik van de Mii's, er is bijvoorbeeld een hardloopspelletje waarbij je door een park loopt. Tijdens je ronde kom je allemaal Mii's tegen zo zag ik Hitler staan zwaaien langs de kant en werd ik ingehaald door Koei. Ook Chuck Norris stond me aan te moedigen terwijl Dr. Phil in tegengestelde richting aan het rennen was!

Tales of Symphonia 2: Dawn of the New World

In 2004 verscheen de beste Cube-game allertijden: Tales of Symphonia. Deze game draaide om Lloyd die samen met Colette, The Chosen One, de wereld moest redden van een totale mana-leegloop. Klein probleempje is alleen dat de zuster wereld juist ten onder gaat als jouw wereld opbloeit. Tales of Symphonia was in mijn ogen vooral goed vanwege het vrije battlesysteem, de lage moeilijkheidsgraad en het leuke verhaal.

Nu de Wii de GameCube opgevolgd heeft is het aan Dawn of the New World om Tales of Symphonia op te volgen en IGN heeft een lekkere preview. ToS2 speelt ongeveer twee jaar na de gebeurtenissen van het eerste deel en vertelt het verhaal van Emil en Marta die samen met andere personages (oud én nieuw) een hoop avonturen gaan beleven. Wat er allemaal precies gaat gebeuren is nog onduidelijk, maar je zult wel weer de wereld moeten redden.



De game wordt bestuurd met Wiimote en Nunchuck waarbij je uiteraard via de Nunchuck beweegt en aanvalt via A en B op de Wiimote (geen verplichte waggle controls gelukkig!). De battles zijn net als in het eerste deel realtime, maar wel in een apart battle screen dat op pauze gezet kan worden om keuzes te maken. Mocht je toevallig vrienden in de buurt hebben dan kunnen ze meevechten tijdens de battles. De vijanden kun je overigens zien lopen, dus er zijn geen random battles. Dit is allemaal zo goed als hetzelfde als op de Cube dus, en dat is alleen maar goed in dit geval, het gevechtssysteem in ToS was erg prettig.

Als je de screens bekijkt dan zie je echter iets dat er wel veranderd is: de game kent nu 3D personages waar ToS cell shading gebruikte. Of dit beter of slechter is, is vooral een persoonlijk iets. Mij maakt het niet veel uit, ik vind het er nu ook goed uitzien en de cut-scenes zijn wel gewoon nog in tekenfilm-stijl.

Wat écht nieuw is in Dawn of the New World is het monstersysteem; je kunt nu monsters vangen en inzetten tijdens de gevechten. Deze monsters kun je eten geven, trainen en soms kunnen ze zelfs evolueren in een nieuw soort. Een beetje Pokémon in je Tales of... game dus! Er zijn in totaal meer dan 200 te verzamelen monsters, als je ze allemaal wil hebben ben je dus wel even bezig.
Het vangen van de beesten zal overigens niet zomaar gaan. Je zult moeten zorgen dat de omstandigheden tijdens de gevechten goed zijn. Dit houdt in dat je zorgt dat het element van de battleground overeenkomt met die van de te vangen monsters. Er zijn, zoals gebruikelijk, een aantal elementen: water, vuur, aarde etc. Het is dus even de vraag of dit allemaal goed gaat werken, maar Namco kennende komt dat wel goed.

Tales of Symphonia 2: Dawn of the New World staat gepland voor een zomerrelease in Japan en komt eind dit jaar in Amerika. De game komt dan waarschijnlijk begin 2009 naar Europa. Even geduld nog...

God of War: A Short Experience

Gisteravond heb ik God of War: Chains of Olympus voor de PSP uitgespeeld en het was een mooie ervaring. Zoals ik eerder al schreef is de game groots opgezet en kent hij heerlijke gameplay. Nu ik er klaar mee ben kan ik niet anders dan dit nogmaals benadrukken. God of War is op PSP van gelijke klasse als de PS2-versies.

Er is echter één maar... De game is kort. VEEL te kort. Bij mij stond er iets meer dan vier (4!) uur op de teller toen de aftiteling begon. Dit is werkelijk waar te schandalig voor woorden. De game kost hier in de Nederlandse winkels zo'n 40 euro wat neerkomt op 10 euro per uur! Zoveel verdien ik net als ik werk... Natuurlijk kun je als argument aangeven dat er meer moeilijkheidsgraden zijn, een hoop unlockables en een aantal challenges, maar het gaat om de hoofdgame die maar vier uur duurt.

In het verleden heb ik Heavenly Sword een punt aftrek gegeven omdat deze game maar zeven uur duurde, maar Chains of Olympus gaat daar nog eens ruim onder zitten. Ik verwacht van een game toch wel minstens 10 uur eigenlijk, en dat is al aan de korte kant. Het is dus dat de game zelf onwijs goed is en het verhaal verduidelijkt, anders zou ik 'm boycotten. Dat doe ik bijvoorbeeld ook met No More Heroes die gecensureerd is in Europa. Iets dat we eigenlijk vaker zouden moeten doen als we het niet eens zijn met beslissingen die bedrijven maken.

God of War: Chains of Olympus

Op de PlayStation 2 zijn talloze fantastische games verschenen. Games als Final Fantasy X, Guitar Hero en Ratchet & Clank. Mijn persoonlijke favoriet is echter toch wel God of War. In God of War speel je Kratos, een hulpje van de oorlogsgod Ares die uit is op wraak op deze Ares. De game kent een fantastisch uiterlijk die het oude Griekenland perfect in beeld brengt. In de game kom je allerlei bekende mythologische figuren tegen die je vaak gewelddadig om het leven brengt. In het vervolg op de PlayStation 2 kom je zelfs de Titanen tegen. Deze helpen je uiteindelijk in jouw strijd tegen de Goden, want nadat je Ares hebt verslagen in het eerste deel word je verraden door de Zeus en de andere Goden. Het vervolg van dit verhaal zullen we in 2009 op de PlayStation 3 kunnen spelen en zal waarschijnlijk nog beter, mooier en grootser zijn dan de eerste twee delen. Bij voorbaat al kanshebber op de GOTY 2009 titel.
Om het succes van de serie enigszins uit te melken moest de PSP ook geloven aan een deel uit de serie. Een apart verhaal werd verzonnen en Chains of Olympus ontstond. De grote vraag is echter hoe de PSP het grootste gevoel van God of War vertaalt naar de krachtige handheld van Sony. Om God of War goed over te laten komen zijn er twee zaken belangrijk, de sfeer die de game uitstraalt moet goed zijn en de controls moeten goed zijn.

Zoals je kan zien aan de screenshots zit het met de graphics wel goed. Chain of Olympus is veruit de mooiste PSP titel die er op de markt ligt en doet je PSP zweten. Natuurlijk zijn er wat opofferingen geweest ten opzichte van de PS2-versies; er zijn bijvoorbeeld minder vijanden tegelijk op het scherm en de draw-distance is wat kleiner. Het leveldesign is echter fabuleus als altijd en de game ademt dezelfde sfeer als zijn twee grotere broers.

Wat betreft controls zit je met het ontbreken van een analoge sticks, de PSP heeft er maar één waar de Dual Shock er twee heeft. Hierdoor is het wegrollen, en daarmee ontwijken van aanvallen, nu anders ingedeeld: je moet L+R indrukken en een richting op bewegen met de analoge tepel van de PSP. Erg lastig in het begin kan ik je vertellen, maar het werkt. Ook het gebruiken van magische spreuken is iets anders dan voorheen, maar dat valt niet echt op. Binnen 10 minuten heb je het oude gevoel van God of War weer terug en hak je er met de bekende combo's wreed op los.

Het eerste level dat je in Chains of Olympus speelt doet denken aan het begin van God of War 2. Je volgt een enorme vijand door een stad heen en aan het einde reken je met hem af. Het beëindigen van een leven gebeurt ook weer op de bekende God of War wijze. Zodra de tegenstander bijna dood is verschijnt er in beeld in knop die je moet indrukken. Hiermee initieer je een soort minigame achtige feature waarin je op de juiste momenten de juiste knoppen moet indrukken. Dit kan variëren van de gewone facebuttons als vierkantje en rondje tot het buttonbashen op L en R en het draaien van de analoge stick.

Al deze punten, het uiterlijk, de gameplay en de herkenning, maken van God of War: Chains of Olympus een heerlijke game die ik iedereen kan aanraden. De game schijnt wat kort te zijn, maar als de game zó goed is kan ik de makers dat enigszins vergeven.

Japanse puzzelgames op de DS

Heel de wereld is in de ban van Sudoku puzzels in de krant, in aparte puzzelboekjes en zelfs op de DS in de Brain Training games. Vooral de laatste is interessant om te zien, want dankzij onder andere de Brain Training games is de DS erg populair. De grote vraag is echter, wat moeten de Sudoku fans gaan spelen als ze alle Sudoku's uit Brain Training af hebben?

Ze kunnen uiteraard gaan voor de Sudoku-games die er te koop zijn op de DS, of ze kijken even verder naar andere puzzelgames op de DS. De eerste die in dezelfde categorie valt is Picross, de eerste Japanse puzzelgame op de DS na Sudoku. In Picross is het de bedoeling dat je vakjes kleurt met behulp van cijfer-aanwijzingen aan de zijkanten van het speelvlak. Bij elke rij of kolom staat hoeveel vakjes er gekleurd moeten worden en in welke orde.
In Picross zitten een hele hoop verschillende puzzels in verschillende moeilijkheidsgraden. Naast de standaardpuzzels is er verder ook de mogelijkheid om nieuwe puzzels te downloaden en ze zelf te maken. Picross is gewoon in de winkel te koop voor een bedrag rond de 25-30 euro.

In Europa houdt het na Picross wel een beetje op wat betreft Japanse puzzelgames, maar gelukkig zijn er manieren om meer van deze Japanse puzzelgames te spelen (import bijvoorbeeld). Mocht je de mogelijkheden hiertoe hebben, dan kan ik je in ieder geval de volgende twee games aanraden.

Allereerst PicPic, een met Picross vergelijkbare game. In PicPic zitten drie verschillende soorten puzzels. De eerste is simpelweg een doolhof puzzelmode; trek een lijn van begin naar eind. De tweede mogelijkheid is al een stuk interessanter; hier moet je binnen een raster twee dezelfde cijfers met elkaar verbinden via het aangegeven aantal stapjes. Twee 2-en naast elkaar verbind je dus met elkaar via twee vakjes. Als het getal hoger wordt zijn er meerdere mogelijkheden om de cijfers te verbinden en het is aan jou om de juiste te zoeken. De derde mode in PicPic is er een waarin je ook weer moet kleuren. Dit keer staan er getallen in het raster die aangeven hoeveel vakjes er gekleurd moeten worden en het getal aanraken. Als er bijvoorbeeld een 0 staat betekent dat, dat het raster van 9 vakjes rondom de 0 allemaal leeg moeten blijven. Staat er een 9 dan krijg je een raster van 3 bij 3 dat zwart moet zijn. Van elke drie de modi zijn er 400 puzzels, genoeg om je weken-, zo niet maandenlang zoet te houden.

De tweede aanrader is Slitherlink, een game die ikzelf gevonden heb dankzij Eurogamer . Wekenlang stond Slitherlink in bestelling bij Play Asia, maar ze konden helaas niet leveren aan mij omdat de game uitverkocht was. Gelukkig heb ik 'm toch weten te bemachtigen en heb ik op moment van schrijven zo'n 60 puzzels opgelost. Slitherlink draait om het tekenen van een grote lus op het speelveld langs alle cijfertjes. De cijfertjes geven aan hoeveel zijkanten gebruikt moeten worden voor de lus; bij een 3 moet je drie kanten gebruiken, bij een 1 gebruik je er maar één. Moeilijkheid in Slitherlink is dat de lus uit één geheel moet bestaan en geen achten/cirkels of kruispunten mag maken. Slitherlink is helaas alleen in het Japans te verkrijgen, maar met een beetje moeite is het snel duidelijk wel dingetjes je moet aanklikken.

Mocht je dus fan zijn van (Japanse) puzzelspelletjes en genoeg hebben van Sudoku, probeer dan Picross of één van de twee importspelletjes! Ze zijn allemaal de moeite meer dan waard!